Yasmin Vandamme won onlangs de publieksprijs van onze muziekwedstrijd 'Denderklanken'. Tijd voor een gezellige babbel met Ruth over muziek, inspiratie, dromen en waarom stilte soms mooier is dan achtergrondmuziek.
Ruth: Voor de mensen die je nog niet kennen: wie is Yasmin?
Yasmin: Ik ben Yasmin Vandamme, singer-songwriter en afkomstig uit Herzele. Als kind was ik altijd een beetje een dromer. Ik leefde vaak in mijn eigen wereldje. Met ouder worden raak je dat soms wat kwijt, maar na een paar levenslessen vind je dat ook wel weer terug. Ik hecht veel belang aan echte connecties met mensen. Familie en vrienden zijn ontzettend belangrijk voor mij en ik ben ook heel empathisch.
Ik geniet vooral van de kleine dingen. Een lief woord, een onverwachte helpende hand... dat kan mij heel gelukkig maken. Ik ben graag buiten, hou van de natuur en van rust. Maar tegelijk kan ik ook enorm genieten van een goed feestje met vrienden. En muziek hoort natuurlijk helemaal bij wie ik ben.
Ruth: Wanneer begon die liefde voor muziek eigenlijk?
Yasmin: Dat begon eigenlijk al heel vroeg. Mijn ouders hadden ooit zo'n speelgoedrecorder voor mij gekocht, met cassetjes en een microfoontje erbij. Ik liep daar letterlijk de hele dag mee rond en was voortdurend mezelf aan het opnemen terwijl ik zong.
Mijn mama wilde me graag naar de muziekschool sturen, maar ik was toen veel te gehecht aan mijn vriendjes en wilde niet naar een andere school. Achteraf gezien niet zo slim, maar daar sta je op die leeftijd niet bij stil.
Toen ik ongeveer vijftien was, heb ik auditie gedaan voor de schoolband. Compleet zenuwachtig, want ik was toen nog erg verlegen om voor mensen te zingen. Maar blijkbaar maakte ik toch indruk met mijn stem, want ik mocht meedoen. Je kon mijn stem toen niet vergelijken met mijn stem nu, dat was nog meer een kinderstem, maar toen is het wel echt begonnen.
Rond die periode begon ik ook zelf muziek te schrijven. Mijn ouders hadden me een keyboard gegeven en ik begon thuis op mijn kamer gewoon dingen uit te proberen. Dat voelde veel natuurlijker dan muziek naspelen van anderen. Ik heb ook altijd in het Engels geschreven, vanaf het begin al.
Ruth: Hoe ontstaat een nummer bij jou?
Yasmin: Bij mij komt meestal eerst de melodie. Dan begin ik te improviseren met zang. Als er mooie zinnen of ideeën opduiken, schrijf ik die op. Tegenwoordig neem ik alles meteen op met mijn recorder zodat ik later kan terugluisteren.
Ik ben geen geschoolde muzikante. Het is niet dat ik een melodie hoor in mijn hoofd en die meteen perfect kan naspelen op piano of gitaar. Mijn nummers ontstaan echt vanuit gevoel.
Ruth: Wat betekent muziek persoonlijk voor jou?
Yasmin: Muziek is iets waar ik heel bewust naar luister. Ik ben niet iemand die de hele dag de radio laat spelen. Bij ons thuis stond die vroeger vaak aan en dat vond ik eerlijk gezegd best lastig.
Ik heb niet voortdurend prikkels nodig. Als ik naar muziek luister, kies ik daar echt een moment voor. Dan stem ik mijn muziek af op hoe ik me voel en geniet ik er ook veel intenser van.
Ruth: Waar haal je inspiratie vandaan? Zijn je songs autobiografisch?
Yasmin: Voor ongeveer negentig procent wel. De meeste nummers vertrekken vanuit persoonlijke ervaringen of emoties die ik zelf heb meegemaakt.
Maar ik laat me ook inspireren door verhalen van mensen rondom mij. Zo schreef ik bijvoorbeeld "A Guy Like Me" nadat ik zag hoe moeilijk daten soms kan zijn voor sommige van mijn mannelijke vrienden.
Ruth: En wat doe je als de inspiratie even wegblijft? Chocolade eten? Voetballen? Mediteren?
Yasmin: (Lacht) Chocolade eet ik vooral omdat ik zin heb in chocolade.
Inspiratie komt bij mij meestal als een gevoel. Wanneer dat er is, neem ik vaak gewoon mijn recorder en zing ik wat er in mijn hoofd zit. Soms groeit daar later iets moois uit.
Maar ik schrijf nooit geforceerd. Als ik na vijf minuten merk dat het niet komt, dan stop ik gewoon weer. Mediteren doe ik wel regelmatig. Dat helpt om mijn hoofd weer rustig te maken en mijn batterijen op te laden.
Ruth: Je won de publieksprijs bij Denderklanken. Hoe heb je die wedstrijd ervaren?
Yasmin: Heel positief. Toen ik gevraagd werd om mee te doen, dacht ik eigenlijk meteen: waarom niet? Ik had net daarvoor ook al meegedaan aan Goeie Vangst, dus de eerste stap was gezet.
Wat ik vooral fijn vond, was de sfeer. Alles voelde heel gemoedelijk aan. Er stonden telkens maar drie artiesten per avond geprogrammeerd, waardoor het nooit te lang duurde.
Ik mocht optreden in Het Bruggenhuis in Geraardsbergen, een plek waar ik altijd al eens wilde spelen. Dat ik daar dan ook nog eens op een vleugelpiano mocht spelen, maakte het extra bijzonder.
En hoewel het een wedstrijd was, voelde het helemaal niet competitief aan. Iedereen moedigde elkaar aan en gaf elkaar een schouderklopje voor het optreden. Dat maakte het echt een mooie ervaring.
Ruth: Wat hoop je dat mensen meenemen uit jouw muziek?
Yasmin: Mijn grootste doel is eigenlijk heel simpel: hen iets laten voelen.
Ik schrijf vanuit mijn eigen emoties en kwetsbaarheid. Als mijn verhaal ergens binnenkomt bij iemand in het publiek, en dat maakt een emotie in hen wakker, dan heb ik bereikt wat ik wilde bereiken.
Vaak wil ik mensen ook laten voelen dat ze niet alleen zijn. Natuurlijk weet ik dat niet iedereen houdt van die diepe emoties, maar voor de mensen die er wel iets in herkennen, betekent dat vaak veel.
Ruth: Welke emotie vind je het moeilijkst om in een lied te verwerken?
Yasmin: Positieve emoties, zonder twijfel.
Dat klinkt misschien vreemd, maar wanneer er iets moeilijks of verdrietigs gebeurt, heb ik er veel meer nood aan om dat van me af te schrijven. Als alles goed gaat, voel ik die drang veel minder.
Mijn muziek is echt een uitlaatklep, een manier om dingen te verwerken. Daarom zitten er ook meer gevoelige nummers in mijn repertoire dan uitbundige happy songs. Al schrijf ik natuurlijk wel graag liefdesliedjes wanneer ik verliefd ben.
Ruth: Je eerste volledige concert, een deel van de prijs die je won, speelde je in ’t Uilekot in Herzele. Smaakt dat naar meer?
Yasmin: Absoluut. Het was een heel intiem en bijzonder moment. Tegelijk doet het je ook nadenken over wat de volgende stap kan zijn. Hoe zou mijn muziek bijvoorbeeld werken op een groter podium?
Dan kom ik misschien op een punt waarop ik moet gaan samenwerken met professionele muzikanten om alles naar een hoger niveau te tillen.
Ruth: Wat zijn je dromen nog als artiest?
Yasmin: Als ik echt mag dromen, dan zou ik graag volledig van muziek leven. Als iemand morgen zegt: "Yasmin, hier is een contract, je mag de rest van je leven muziek maken", dan teken ik meteen.
Tegelijk zie ik ook de keerzijde. Het leven in de spotlights lijkt me soms zwaar. Ik hou enorm van rust en stilte, en die raak je dan misschien wel kwijt.
Maar muziek maken voelt voor mij nooit als werken. Het is het liefste wat ik doe. Dus als ik zou mogen kiezen, kies ik toch voor ‘tekenen’.